Jest jedna cecha, już na pierwszy rzut oka wyróżniająca świdnickie seminarium spośród podobnych domów w całej Polsce. Wystarczy zajrzeć za czarną bramę naszego domu, aby wiedzieć, że poza formacją ku kapłaństwu odbywa się tu jeszcze jedno wielkie dzieło - budowa. Na każdym niemal kroku można spotkać pracownika uwijającego się przy jakimś zadaniu. Zwracają uwagę masywne ramiona dźwigów, warkot silników samochodów transportowych i koparek. Pracujące w jednym czasie różne ekipy sprawnie wykonują kolejne etapy projektu rozbudowy budynków poszpitalnych i modernizacji terenu. Tu i ówdzie poustawiane są cegły, metalowe zbrojenia i inne elementy konstrukcyjne. Do ogrodu wejście mają tylko robotnicy - nic dziwnego, rozbiórka dachu, łączy się ze zrzutem gruzu z okien, więc lepiej bez potrzeby się tam nie kręcić. Z frontu wita przybyłych postawiony już z wielkich żelbetowych płyt i filarów refektarz - klerycka jadalnia, postawione są już schody i ściany drugiego poziomu. Widać, że wysiłki ludzkie zaowocują tu na długie lata. Wszystkie te prace skłaniają też do postawienia pytania o koszty i źródła finansowania tych inwestycji. Niewątpliwie wielki jest w to dzieło wkład całej diecezji - wiernych, wspierających seminarium przez różne zbiórki i inne formy pomocy, księży przez liczne świadczenia umożliwiające działalność naszego domu.

Aby jednak móc pokryć całość kosztów prac budowlano- remontowych, po zasięgnięciu opinii księży dziekanów i J.E. Ks. bpa Ignacego Deca, przełożeni świdnickiego seminarium postanowili zainicjować rozprowadzanie Darów Serca, jako możliwość uczynienia ofiary na ten cel. Jednakże nie są to zwykłe pamiątkowe blankiety z kwotą ofiary. Dary Serca to przede wszystkim sposób rzeczywistego powiązania ofiarodawców z Seminarium. Pragnieniem bowiem wspólnoty seminaryjnej jest, aby naszym dobrodziejom móc się odwdzięczyć, by pokazać że ich hojność ma dla nas wielką wartość.

Każdy, kto wesprze dzieło rozbudowy seminarium i odeśle dołączoną do niej kartkę pocztową, wpisany zostanie do Księgi Fundatorów WSD Diecezji Świdnickiej i będzie miał udział w comiesięcznej Mszy św. (I czwartek miesiąca) i systematycznej wspólnej modlitwie wspólnoty seminaryjnej za swych dobrodziejów. Więcej, na wysłanej do WSD kartce pocztowej można także wypisać te osoby, które chcemy polecić modlitwom wspólnoty seminaryjnej. Chcemy w ten sposób odwzajemnić dobroć serc konkretnych przecież, a tak często anonimowych ludzi. Jest to wyraz naszego szacunku i uznania dla naszych Dobrodziejów.

kl. Grzegorz Mędrala